Αλλιώτικο γράμμα

Μικρέ μου Σήζαρ,

Σήμερα αποφάσισες να προσθέσεις τη μελωδική σου φωνούλα στον ύμνο των αγγέλων. Σήμερα  αποφάσισες να συντροφέψεις το παιχνίδι τους στους καταπράσινους κήπους του ουρανού με το δικό σου γέλιο. Άφησες τη προστατευτική αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά και πήγες να παίξεις στη παιδική χαρά που ο Θεός έφτιαξε για σένα και για παιδάκια σαν κι εσένα.

Ελπίζω να βρήκες και να έκανες ήδη φίλους εκεί πάνω.

           

            Από την αρχή που μάθαμε για την ύπαρξη σου ήσουν ένα μικρό θαύμα. Ένα θαύμα που έκανε τις ζωές μας μαγικές και τις φώτισε με χρώμα.

Κανείς δεν σου έδινε ελπίδα, κανείς δεν πίστευε πως θα τα καταφέρεις να γεννηθείς.

Κι όμως…εσύ το πάλεψες…αγωνίστηκες σκληρά…γαντζώθηκες από τη ζωή και τα κατάφερες…Σαν ένας πρωταθλητής πυγμάχος που αγωνίζεται χρόνια ολόκληρα και που δεν επαναπαύεται μόνο στη προσπάθεια.

Μου λείπεις…Μου λείπεις πολύ γιε μου .Κι ακόμα κι αν λένε πως οι μπαμπάδες δεν κλαίνε, εγώ έπιασα τον εαυτό μου πολλές φορές να το κάνω σήμερα. Μου λείπεις. Κι είναι τόσο μεγάλη η τρύπα που μου άφησες φεύγοντας που νιώθω ακόμα και τον αέρα να με διαπερνάει και να παγώνει κάθε εκατοστό μέσα μου…

            Γιατί ξέρω…Ξέρω πως τα βράδια που θα έρχομαι στο δωμάτιο σου για εκείνο το τελευταίο φιλί της καληνύχτας , η κούνια σου θα είναι άδεια.

Γιατί εκείνα τα ρουχαλάκια που είναι ακουμπισμένα στη καρέκλα δεν θα φορεθούν ποτέ, δεν θα μυρίσουν πια γάλα και πούδρα όπως συνήθιζαν.

Κι τα παιχνιδάκια σου απλά θα σκονίζονται στο κουτί τους αφού τα δυο σου χεράκια δεν θα τα αγγίξουν πάλι. Eκείνη η γλυκιά σου φωνούλα δε θα με ξυπνήσει πάλι το βράδυ για να σε πάρω αγκαλιά και να σε κοιμίσω στα χέρια μου επειδή είδες εφιάλτη

Είναι δύσκολο για έναν πατέρα .Είναι δύσκολο για μένα να μη σε δω να μεγαλώνεις. Ποτέ δεν θα μάθω σε ποιον τελικά έμοιασες ,σε εμένα ή στη μαμά.  Δεν θα σε δω να περπατάς, να λες την πρώτη σου κουβεντούλα ,να γράφεις το πρώτο σου γράμμα…Δεν θα σου δώσω ποτέ εκείνο το παραπάνω χαρτζιλίκι για να βγάλεις έξω την κοπέλα σου….

.

Είναι πολλά αυτά που χάνω .Είναι μια ζωή μαζί σου αυτή που χάνω. Και η απώλεια αυτή με πονάει .Δε σε χόρτασα…Δε θα μου έφτανε ούτε μια αιωνιότητα για να σε χορτάσω

Ξέρεις κάτι; Αμφέβαλλα για πολλά στη ζωή μου. Αν θα γινόμουν καλός πατέρας, αν όλα όσα έδινα σε εσένα και τη μαμά ήταν αρκετά…Αλλά έφτανε να κοιτάξω μια στιγμή  μέσα στα μάτια σου για να πάρω την απάντηση. Έφτανε ένα σου χαμόγελο για να κάνει τη ζωή μου να είναι γεμάτη ακριβώς όπως ήταν…

Δεν ξέρω τι καιρό κάνει εκεί πάνω. Η μαμά σου μου είπε να σου γράψω να ντύνεσαι καλά και να φοράς πάντα το κασκόλ σου. Να μην τρως πολλά γλυκά με τους φίλους σου γιατί χαλάνε τα δόντια…Την ξέρεις τώρα τη μαμά..

Εγώ θα σου πω απλά να έρχεσαι καμία φορά τα βράδια στο όνειρο μας να μας επισκέπτεσαι. Μπορεί και να σου μάθω να παίζεις ποδόσφαιρο αν έρχεσαι συχνά.

Να ξέρεις πως τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο χωρίς εσένα.

Καληνύχτα πιτσιρίκο…