Ο καπνός ανεβαίνει
προς τα πάνω και σιγά σιγά διαλύεται. Μουσική υπόκρουση-μια μουσική ξεθαμμένη
από ένα παρελθόν που πίστευα πως είχα αφήσει προπολλού πίσω μου. Και τελικά καταλήγει
πάλι μπροστά μου.
Η πιο άσχημη φάση της εφηβείας
μου, μου δίνει ραντεβού στο 19ο χρόνο της ύπαρξης μου για να μου θυμίσει
ότι τίποτα δεν παραμένει θαμμένο, τίποτα δεν ξεχνιέται.
Απλά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα τώρα.
Είναι σαν μια μάχη που δίνεις και νομίζεις πως τελικά κερδίζεις αλλά μετά από λίγο
ο σκοτεινός πολεμιστής επιστρέφει για να ζητήσει τη ρεβάνς. Ο πολεμιστής που αναζητούσες
το όνομα του τόσο καιρό, βγάζει το κράνος του και αποκαλύπτεται.. Κι εκεί μαρμαρώνεις
.
Γιατί ; Γιατί ο σκοτεινός
πολεμιστής δεν είναι άλλος παρά εσύ ̇ το πιο απόκρυφο και θαμμένο κομμάτι του εαυτού
σου που έρχεται να σε αντιμετωπίσει σε μια μάχη μέχρι τελικής πτώσεως ,όπου κάποιος
θα είναι αυτός που θα τα πάρει και κάποιος αυτός που θα τα χάσει όλα.
Κι εγώ βρέθηκα στην δεύτερη θέση… Λένε
ο χαμένος τα παίρνει όλα…μια βαλίτσα γυαλιά ονείρων, μια σωρό χάρτινων κομματιασμένων
ελπίδων και μια φουχτιά στάχτη αυτού που κάποτε καλούσες εαυτό σου. Όλα ένα συνονθύλευμα
άχρηστων πραγμάτων με πορεία χαραγμένη.. σκουπίδια στον κάδο της αλλοτινής ζωής
σου.
Φύλλα ξερά που παρασύρονται
με τον αέρα σ’ ένα αλλοπρόσαλλο γαϊτανάκι γύρω από τον γέρικο φάρο της ευτυχίας
σου.
Τι σου απομένει τελικά; Μια τεράστια
μαύρη τρύπα που μεγαλώνει…μεγαλώνει μέχρι να σε ρουφήξει μέσα της. Ακριβώς σαν
να μην υπήρξες ποτέ.
Ύπαρξη, ανυπαρξία, έννοιες σχετικές
και αλληλένδετες. Τι είναι μια ζωή
στείρα από χρώματα ονείρων ντυμένη στην κλίμακα του γκρίζου και του μαύρου ;
Δεν είναι παρά μια «έμψυχη ανυπαρξία » ,μια μακροχρόνια πορεία προς το οριστικό
σβήσιμο και το κλείσιμο ενός κύκλου.
Προσγείωση στην πραγματικότητα. Δεν
μου μένει τίποτα άλλο να προσμένω, να προσμένω σε κάτι καλύτερο. Μόνη μου τα
έχασα όλα και θα πρέπει να το συνηθίζω από εδώ και πέρα γιατί έτσι θα είναι η
ζωή μου…Άδεια και μοναχική. Για να μη πληγώσω κανέναν άλλον.. Για να κρατήσω
τους εφιάλτες μου μόνο για μένα.
