Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Ο καπνός ανεβαίνει προς τα πάνω και σιγά σιγά διαλύεται. Μουσική υπόκρουση-μια μουσική ξεθαμμένη από ένα παρελθόν που πίστευα πως είχα αφήσει προπολλού πίσω μου. Και τελικά καταλήγει πάλι μπροστά μου.

Η πιο άσχημη φάση της εφηβείας μου, μου δίνει ραντεβού στο 19^ο χρόνο της ύπαρξης μου για να μου θυμίσει ότι τίποτα δεν παραμένει θαμμένο, τίποτα δεν ξεχνιέται.

            Απλά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα τώρα. Είναι σαν μια μάχη που δίνεις και νομίζεις πως τελικά κερδίζεις αλλά μετά από λίγο ο σκοτεινός πολεμιστής επιστρέφει για να ζητήσει τη ρεβάνς. Ο πολεμιστής που αναζητούσες το όνομα του τόσο καιρό, βγάζει το κράνος του και αποκαλύπτεται.. Κι εκεί μαρμαρώνεις .

Γιατί ; Γιατί ο σκοτεινός πολεμιστής δεν είναι άλλος παρά εσύ ̇ το πιο απόκρυφο και θαμμένο κομμάτι του εαυτού σου που έρχεται να σε αντιμετωπίσει σε μια μάχη μέχρι τελικής πτώσεως ,όπου κάποιος θα είναι αυτός που θα τα πάρει και κάποιος αυτός που θα τα χάσει όλα.

            Κι εγώ βρέθηκα στην δεύτερη θέση… Λένε ο χαμένος τα παίρνει όλα…μια βαλίτσα γυαλιά ονείρων, μια σωρό χάρτινων κομματιασμένων ελπίδων και μια φουχτιά στάχτη αυτού που κάποτε καλούσες εαυτό σου. Όλα ένα συνονθύλευμα άχρηστων πραγμάτων με πορεία χαραγμένη.. σκουπίδια στον κάδο της αλλοτινής ζωής σου.

Φύλλα ξερά που παρασύρονται με τον αέρα σ’ ένα αλλοπρόσαλλο γαϊτανάκι γύρω από τον γέρικο φάρο της ευτυχίας σου.

            Τι σου απομένει τελικά; Μια τεράστια μαύρη τρύπα που μεγαλώνει…μεγαλώνει μέχρι να σε ρουφήξει μέσα της. Ακριβώς σαν να μην υπήρξες ποτέ.

            Ύπαρξη, ανυπαρξία, έννοιες σχετικές και αλληλένδετες. Τι είναι μια  ζωή στείρα από χρώματα ονείρων ντυμένη στην κλίμακα του γκρίζου και του μαύρου ; Δεν είναι παρά μια «έμψυχη ανυπαρξία » ,μια μακροχρόνια πορεία προς το οριστικό σβήσιμο και το κλείσιμο ενός κύκλου.

            Προσγείωση στην πραγματικότητα. Δεν μου μένει τίποτα άλλο να προσμένω, να προσμένω σε κάτι καλύτερο. Μόνη μου τα έχασα όλα και θα πρέπει να το συνηθίζω από εδώ και πέρα γιατί έτσι θα είναι η ζωή μου…Άδεια και μοναχική. Για να μη πληγώσω κανέναν άλλον.. Για να κρατήσω τους εφιάλτες μου μόνο για μένα.

                   «Ο εν πολλαί αμαρτίαι περιπεσών ανήρ»

            Τη ταινία "American Pie" την έχεις ακουστά ; Δε μπορεί! Όλο και κάποιο βράδυ που βαριόσουν να βγεις θα τη πέτυχες στην τηλεόραση καθώς έκανες zapping.  Αν λοιπόν η εικόνα του αγοριού σου την π.ε. (προ εσού) εποχή, θύμιζε αυτή του Stifler –τόσο που ν’ αναρωτιέσαι αν ο καλός σου αποτέλεσε τη πηγή έμπνευσης δημιουργίας του χαρακτήρα- βολέψου κάπου και συνέχισε να διαβάζεις.

            Το έχεις ακούσει πολλές φορές αλλά δε λες να το εμπεδώσεις πως οι άντρες είναι εγκεφαλικοί τύποι. Τι σημαίνει αυτό; Πως όταν εσύ ονειρεύεσαι το τρομερό και ανεπανάληπτο έτερον ήμισυ, τα ρομαντικά δείπνα υπό το φως των κεριών, τις βαρκάδες κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι ή την απαγγελία του «Μονογράμματος» ένα βράδυ μπροστά από τη φωτιά ( βλ. Κ.Μαρκορά και Μ.Κουντουράτου), αυτός σκέφτεται μπάλα, γκάζια, γυναίκες άντε και κανένα «ΣΤΟΙΧΗΜΑ». Καλώς ή κακώς έτσι έχουν τα πράγματα.

            Μη ξεχνάς πως η ενηλικίωση ενός αγοριού έρχεται πολύ αργότερα από αυτή του κοριτσιού ( άτιμη φύση!). Κάποιοι βέβαια το παρακάνουν και παρατείνουν την εφηβεία τους άλλη μια δεκαετία, αλλά αυτοί δε σ’ ενδιαφέρουν είναι ειδικές περιπτώσεις.

            Ένα άλλο στοιχείο πολύ σημαντικό για να κατανοήσεις λίγο καλύτερα την αντρική σπαζοκεφαλιά, είναι αυτή η εμμονή τους να βρίσκουν λόγο να γιορτάζουν.

Παράδειγμα : παίρνει πρωτάθλημα η ομάδα ; Όλοι για μπύρες! Χωρίζει ο φίλος ;Τον παίρνουν σηκωτό και πάνε μπουζούκια. Ήρθε η άνοιξη; Οι σχάρες στο χέρι και πάνε να ψήσουν κοψίδια στη παραλία! Πρόσθεσε σε όλα αυτά γιορτές και αργίες.

            Καταλαβαίνεις σε αυτό το σημείο, πως η ανακάλυψη της σεξουαλικής τους ταυτότητας, σηματοδοτεί την αρχή ενός ξέφρενου party, το οποίο διαρκεί αρκετά χρόνια. Από αυτό το party περνούν κάθε τύπου νούμερα : καστανά, ξανθά, μελαχρινά, κοκκινόμαλλα. Γενικότερα σ’ αυτή τη γιορτή σημασία έχει η ποσότητα και η συχνότητα. Η ποιότητα απορρίπτεται λόγω βαριάς κουλτούρας. Όλα διέπονται από μια ασταθή ελαφρότητα και φυσικά όπως σ’ όλα τα "till I collapse" party  δεν υπάρχει μέτρο- κανένα όμως!

            Έτσι σίγουρα θα έχεις ακούσει ιστορίες που ο άλλος δε θυμόταν πως βρέθηκε να κοιμάται στο ασανσέρ, για εκείνη την κοπέλα που -αν και έμοιαζε περισσότερο με το σκυλάκι του τον Αττίλα παρά με γυναίκα-ξύπνησε και τη βρήκε δίπλα του ή για τότε που αυτός και η παρέα του είχαν πάρει με τη σειρά όλα τα μπαράκια τις Μυκόνου και δεν είχαν αφήσει ήσυχη ούτε μπάρα ούτε χορεύτρια. Ναι συμφωνώ, ΑΓΟΡΙΑ!  Τραβούν τις καταστάσεις στα άκρα για να έχουν- όπως λένε- να διηγηθούν κάτι στα εγγόνια τους. Έτσι διασκεδάζουν τι να κάνουμε!

            Να όμως που ένα τέτοιο party- animal μπήκε στη ζωή σου- γιατί είναι και ωραίος πανάθεμα τον. Κι όχι μόνο μπήκε, αλλά υπέστη της μεταμορφώσεως. Γιατί εκεί που ο κύριος δήλωνε αμετανόητος εργένης, τον έχεις τώρα να καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι δίπλα σου και να νευριάζει με όποιον τολμά να σε κοιτάξει. Πλέον, μέσα στον κατάλογο ονομάτων με τη Σούλα, τη Σίσσυ, τη Μόνικα υπάρχει με πολλά θαυμαστικά το όνομα «ΜΩΡΟ ΜΟΥ!!!!». Δε θα φτάσει στο σημείο να σου κάνει ερωτική εξομολόγηση στη μέση του δρόμου, είπαμε μη τα θες όλα δικά σου!

            Είναι λογικό να αισθάνεσαι άβολα όταν βλέπεις να τον χαιρετάνε όλες πονηρά εξαιτίας του παρελθόντος του. Είναι απόλυτα δικαιολογημένο να φοβάσαι μήπως ξυπνήσει μέσα του ο σατανάς κι αρχίσει να θεωρεί τον εαυτό του γιατρικό πάσης γυναικείας νόσου.

            Κάνε μια ψύχραιμη εκτίμηση των πραγμάτων. Το γεγονός ότι φάνηκε ειλικρινής απέναντι σου σχετικά με τα παλιά, είναι ένα πολύ καλό σημάδι ότι θέλει ν’ αλλάξει και να είναι μαζί σου.

            Σκέψου πως για να τον μαγνήτισες και να τον κράτησες θα έχεις αυτό το κάτι παραπάνω από τις άλλες. Πρέπει να είσαι περήφανη για τον εαυτό σου και για τον άθλο να εξημερώσεις αυτό το φρενιασμένο άλογο.

            Αν και είμαι της άποψης πως « ο λύκος τομάρι δεν αλλάζει » , ίσως η χοληστερίνη και το σάκχαρο του δικού σου να χτύπησαν κόκκινο κι αποφάσισε να υιοθετήσει έναν πιο υγιεινό και ισορροπημένο τρόπο ζωής! So go on couch!

τρύπα

«Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός»..Κοιτώ την ημερομηνία και δε μπορώ παρά να νιώσω έναν κόμπο στο στομάχι μου, ένα κενό που χάσκει και μπάζει αέρα… Παράξενο πράγμα η καρδιά…Όσο και να πληγώνεται, να πεισμώνει ,δε σβήνει , δε διαγράφει…Ούτε ξεχνά. Απλά κουκουλώνει με σεντόνι αυτά που μας πονάνε περισσότερο-για λίγο όμως. Ανώφελο. Σχεδόν πάντα φυσάει και το σεντόνι το παίρνει και το σέρνει ο αέρας.

            Κι η δική μου έτσι ξεσκέπαστη, έχει μείνει να ματώνει · και δεν έχω με τίποτα να τη τυλίξω .Γιατί στην αγάπη δεν υπάρχει κανένα κουρέλι να ντυθείς. Είσαι γυμνός απέναντι στο απροσδόκητο και το άγνωστο.

 Όμως είπα πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Θα χτίσω μ’ ατσάλι την καρδιά, ψυχρό τείχος γύρω της να μη νιώθει. Κι όταν θα πάω να κλάψω θα γυρνώ από την άλλη και θα σκουπίζω τα δάκρυα μου πριν προλάβουν να κυλήσουν. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως αυτή τη φορά δε θα πέσω, δε θα με αφήσω να σκιστώ πάνω στον φράχτη σου. Πως θα σφίξω τη καρδιά γερά πάνω μου και θα της κλείσω το στόμα να μη φωνάζει, να μη τη δεις να βήχει αίμα..

«Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι ,το πάτωμα ,να φωνάζω από σένα  και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι ».Παράξενο πράγμα η καρδιά στο είπα και πιο πάνω. Συντηρεί τη μνήμη των πραγμάτων · ακόμη κι αυτών που θέλουμε να ξεχάσουμε. Γιατί πραγματικά αυτό ήθελα… να ξεχάσω τα πάντα ,σα να μην υπήρξες.

            Αλλά αρκεί μια εικόνα, μια μυρωδιά, ένα μέρος για να σε φέρει πάλι πίσω και να στοιχειώσει με αναμνήσεις το μυαλό μου. Υπάρχεις παντού χωρίς να το θέλω. Μέσα από τον αέρα που αναπνέω, μέσα από τους ήρωες των βιβλίων, μέσα από τους στίχους ενός τραγουδιού, πίσω από τις λέξεις μου που γεμίζουν σελίδες τετραδίων. Πάντα εκεί… διαρκώς…Κι όσο σε διώχνω σαν κακόγουστο αστείο γυρνάς πίσω πιο δυναμικά. Δεν έχω κουμπί διαγραφής, μακάρι να είχα. Θα είχα γλιτώσει τον εαυτό μου από πολλές απογοητεύσεις και από δυσάρεστες θύμησες. Θα ήμουν ήρεμη και θα συνέχιζα τη φυσιολογική ροη της ζωής μου γιατί απλά δε θα είχες κάνει ποτέ στάση στον δικό μου σταθμό.

«Πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι».Ναι αγαπάνε οι άνθρωποι κι αυτή είναι η μεγάλη τους αδυναμία. Κι  όσο κι αν δε θέλω να βλέπω την εικόνα σου, όση αποστροφή κι αν μου προκαλούν τα λόγια σου, όσο μισώ την ιδία την  ύπαρξη σου στη ζωή μου άλλο τόσο σ’ αγαπώ. Ας έλεγα στον εαυτό μου πως δεν ήσουν παρά κάτι επιπόλαιο, κάτι φευγαλέο και ασήμαντο και πως στο κάτω κάτω δεν ένιωσα τίποτα για σένα. Ψέματα πίσω από τα οποία δε μπορούσα να κρυφτώ ούτε να τα πιστέψω.

Το ήξερα μέσα από τα τόσα βράδια που δε μπορώ να κοιμηθώ, που δε μπορώ να φάω, που δε θέλω να βγω…Το ήξερα πως ήταν ψέματα από τις ατέλειωτες ώρες που περνούσα διαβάζοντας, γράφοντας κι  ακούγοντας τραγούδια που σε θύμιζαν .Κορόιδευα τον εαυτό μου πως όλα αυτά γίνονται βάση δικών μου επιλογών…Μισώ που το λέω αλλά δεν ήταν ποτέ έτσι .Δε θα γυρίσω πίσω να κοιτάξω. Αλλά αυτό δε με εμποδίζει να νιώθω , δε σταματάει το μυαλό μου να σε σκέφτεται.

«Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο δε τ’ αντέχουν οι άνθρωποι»…Δεν ήξερα ποιος ήσουν ούτε πως θα κατέληγε η ιστορία…Όταν σε γνώρισα  ήμουν γεμάτη πληγές που ίσα ίσα είχαν αρχίσει να κλείνουν. Ήμουν γεμάτη ανασφάλειες, φοβίες και με μια καρδιά εύθραυστη. Παρόλα αυτά όμως την άφησα στα χέρια σου και είπα απλά « πρόσεξε τη μη σπάσει». Χαμογέλασες κι είπες πως θα τη φυλάξεις σε βελουδένιο  κουτί για να μη πάθει τίποτα και να είναι απόλυτα προστατευμένη. Και μ’ αγκάλιαζες με την υπόσχεση πως δε θα πάθω τίποτα όσο είμαι κοντά σου… Έτσι έλεγες και μ’ έκανες να το πιστεύω. Μέχρι που μια μέρα μπήκα στο δωμάτιο και τη βρήκα κομμάτια και σένα από πάνω της να τη πατάς με μανία. Είπες πως δεν είναι αυτό που νομίζω. Μια ηλίθια δικαιολογία για κάτι τόσο σημαντικό.

«Θα πενθώ πάντα-μ’ ακούς ;- για σένα, μόνος στον Παράδεισο».Έφυγα. Αποφάσισα να μείνω μόνη μου γιατί όσο και να ήθελα δε μπορούσα να σε πιστέψω. Όσο και να ήθελα τα βράδια να κουλουριάζομαι σαν μωρό στην αγκαλιά σου αυτό που είδα ήταν αρκετό ώστε αυτή μου η σκέψη να με τρομάζει μόνο σαν ιδέα…

Κι έπνιξα τα θέλω μου γιατί η καρδιά εύκολα παρασύρεται από συναισθηματισμούς κι οι επιλογές της πολλές φορές κάνουν κακό αντί για καλό- τουλάχιστον της δικής μου.

Ας ήμουν παιδί της καρδιάς,  επέλεξα να βαδίσω το δρόμο της λογικής · πιο δύσκολος αλλά τουλάχιστον ασφαλέστερος από τον δικό σου.

            Φορτώθηκα στη πλάτη μου αυτά που μοιράστηκα μαζί σου λέγοντας πως θα τα πετάξω στη πρώτη στροφή του δρόμου. Τα λόγια πάντα πιο εύκολα από τις πράξεις. Είχα το κουράγιο να σηκώσω τον σάκο από πάνω μου αλλά δε μπόρεσα να τον ρίξω στον κάδο. Έμεινα εκεί…Στη στροφή του δρόμου να κλαίω με αναφιλητά που δε βρήκα μια εύκολη αγάπη που έτσι εύκολα να με ελαφρύνει από το βάρος της.

            « Ειμ’ εγώ που φωνάζω κι ειμ’ εγώ που κλαίω ,μ’ ακούς…Σ’ αγαπώ,  σ’αγαπώ μ’ ακούς;»…Εδώ δεν έχω να πω τίποτα. Διάβασε τον στίχο, τα λέει όλα…Κάποια πράγματα όμως δεν αλλάζουν. Στο είχα πει · η αγάπη πολλές φόρες δε φτάνει· δε μπορεί να κλείσει όλες τις τρύπες… ούτε καν να τις μπαλώσει…

ANTIO…

Χίλια + ένα θέλω

    

Θέλω το πρωί έχοντας κλειστά τα μάτια ακόμα

ν’ απλώνω το χέρι μου και να πιάνω το δικό σου

να νιώθω την ανάσα σου να χαϊδεύει το λαιμό μου

να γυρνάω πλευρό και να βρίσκομαι

Αντικριστά με το πρόσωπο σου

κι απλά να σε χαζεύω…

γιατί ανθρώπινα μάτια δεν είδαν πιο όμορφο θέαμα

από εσένα να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι.

Θέλω να προσπαθώ να δουλέψω

και να μη μπορώ να συγκεντρωθώ

γιατί η σκέψη μου θα γυρίζει πάλι σε σένα

- τι κάνεις, που βρίσκεσαι, τι σκέφτεσαι -

και να μη με νοιάζει αν μου φωνάζουν

ότι είμαι μονίμως αφηρημένη.

Θέλω όταν ακούω τη φωνή σου

να νιώθω αυτή τη περίεργη ανακατωσούρα χαράς,

το μέσα μου σαν ένα πολύχρωμο αερόστατο

που φουσκώνει αέρα

να θέλει ν’ απογειωθεί και να πετάξει.

Κι όταν σε βλέπω

να αντιδρώ σα να έχω δει το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου.

Να μυρίζω το άρωμα σου

σα να ήταν το χειρότερο ναρκωτικό…

Και να μου λύνονται τα γόνατα

και να ντρέπομαι

που δε μπορώ να περπατήσω μακριά από την αγκαλιά σου.

Θέλω να μη μπορώ να βρω πουθενά ησυχία

όταν περνά η ώρα και δεν έχω νέο σου.

Και να βάζω με το νου μου τα χειρότερα

και να ζηλεύω μέχρι και τον αέρα

που παίζει με τα μαλλιά σου.

Και μεμιάς όλα αυτά να ξεχνιούνται

μόλις φανείς από τη γωνία του δρόμου.

Θέλω όταν μαλώνουμε,

να κάθομαι στο πάτωμα

γύρω από μια στοίβα χαρτομάντιλα,

να κοιτάω τις φωτογραφίες μας

ακούγοντας όλα τα τραγούδια αγάπης.

Να θέλω να σου πω συγγνώμη

αλλά ο εγωισμός μου να μη μ’ αφήνει.

Κι εκεί που έχω βυθιστεί στη σιωπή

να λύνομαι στα δάκρυα

για εκείνη τη σοκολάτα που σου είχα χαρίσει

επειδή είπες πως απλά δεν την είχες δοκιμάσει.

Γιατί ήταν η αγαπημένη μου.

Και να θυμώνω που δεν καταλαβαίνεις

πως όταν δεν είμαι μαζί σου υποφέρω.

Κι όταν μου λες πως χωρίζουμε

να νομίζω πως αυτή η φορά

ήταν η τελευταία

και να γίνομαι χώμα.

Και να φωνάζω μόνη μου

μέσα σ’ ένα σπίτι

που οι τοίχοι

φαίνονται πιο ασφυκτικοί και θλιβεροί από ποτέ.

Θέλω να καπνίζω το ένα τσιγάρο πίσω από τ’ άλλο

εγώ που δε κάπνιζα ποτέ μου…

να γεμίζω σελίδες τετραδίων με τ’ όνομα σου

και μετά να τις σκίζω από τα νεύρα μου.

Να σέρνω το κουφάρι μου

από το ένα δωμάτιο στο άλλο

χωρίς να μιλάω κι έχοντας να φάω για μέρες.

Κι όταν θυμάμαι όλα αυτά που έζησα μαζί σου

η ψυχή μου να γίνεται βαριά

γιατί τώρα ο κόσμος φαντάζει μισός και άδειος,

χωρίς καμία σημασία.

Να παρακαλάω τον χρόνο να γυρίσει πίσω

αλλά αυτός να μη μ’ ακούει

και να βρίζω

που δεν υπάρχει ένα παραμύθι με άσχημο τέλος

για να με παρηγορήσει.

Θέλω όταν συναντιόμαστε τυχαία

και παριστάνεις πως δε με βλέπεις και δε μου μιλάς

να σε μισώ όσο δε μίσησα ποτέ κανέναν

μα όταν πηγαίνω πίσω στο σπίτι

ν’ αναρωτιέμαι πως γίνεται

τόσο πολύ να σε θέλω.

Κι όταν φύγεις από μένα

κι περάσουν τα χρόνια

και χάσω τα ίχνη σου κι εσύ τα δικά μου

κάποιο βράδυ Δευτέρας

να σε δω να κάθεσαι στο παγκάκι

εκείνου του πάρκου που είχαμε καθίσει τη πρώτη φορά

και να ξέρω πως απόψε σου έλειψα

κι ήθελες έστω για λίγο, με κάποιο τρόπο να με νιώσεις.

Και να μη πούμε λέξη

απλά το φιλί σου ν’ ανταμώσει το δικό μου

και να μην έχει περάσει στιγμή

από εκείνη την ημέρα.

Θέλω να σου χαρίσω όσα δεν ονειρεύτηκε ποτέ κανείς

γιατί αξίζεις όλη την ευτυχία του κόσμου.

Κι ακόμη αν σ’ αυτή τη προσπάθεια

χάσω τον εαυτό μου

θα είμαι χαρούμενη

γιατί τον έδωσα για σένα…

γιατί ήσουν ο θεός μου

κι έπρεπε να λατρευτείς

με τον σωστό τρόπο.

Μα αν είναι κάτι

που θα ’θελα πιο πολύ

είναι να ζήσω χίλιες ζωές

μόνο και μόνο για να στις χαρίσω.

Και να γυρνάω κάθε φορά σαν άνθρωπος

για να μπορώ να φωνάζω

πόσο αληθινά, πόσο δυνατά,

πόσο ακατάπαυστα, πόσο ανεξέλεγκτα

πόσο μοναδικά ηλίθια

σ’ αγαπάω…

τίποτα

Είμαι από τους ανθρώπους που αρέσκονται να χτυπάνε τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσης. Δεν εξηγείται γιατί το κάνω αυτό…γιατί το κάνω τώρα που οι τρύπες στο κορμί μου χάσκουν ακόμα σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια…Μάλλον το μολύβι καθοδηγεί το χέρι μου σκιτσάροντας το όνομα σου.

            Όταν ήμουν μικρή μου έλεγες ιστορίες για θεϊκούς προστάτες, για τον φύλακα άγγελο που παίρνει θέση δίπλα σε κάθε νέα ζωή και την προστατεύει μέχρι να κλείσει τον κύκλο της. Θυμάμαι τότε, που σε ρώτησα αν είχα και εγώ σαν όλους τους άλλους έναν άγγελο. Γέλασες και μου απάντησες πως ήμουν από τους τυχερούς γιατί είχα δυο προστάτες αγγέλους να με προσέχουν. Και με αυτά τα καθησυχαστικά λόγια κοιμήθηκα γλυκά,  κουβαριασμένη στα γόνατα σου.

            Έχοντας φτάσει σε αυτό το χρονικό σημείο του εαυτού μου, καταλαβαίνω πως μερικές ιστορίες λέγονται απλά για να βάζουμε τα παιδιά για ύπνο. Πνίγουμε το μυαλό τους στα ψέματα της φαντασίας για να έχουμε χρόνο για τους εγωιστικούς εαυτούς μας ,εφησυχασμένοι στον βαθύ ύπνο που τύλιξε τα παιδιά.

            Ο δικός μου ο ύπνος κράτησε μόλις 20 χρόνια. Με θεωρώ ήδη τυχερή γιατί οι περισσότεροι αργούν πολύ να ξυπνήσουν κι άλλοι απλά ονειρεύονται όλη τους τη ζωή.

Όταν άνοιξα τα μάτια μου κανένας από τους φύλακες μου δεν ήταν εκεί…  Ο ένας έσπασε το τόξο και τα βέλη του, ξερίζωσε τα φτερά του κι έγινε άνθρωπος γιατί αποφάσισε πως τελικά χρειαζόταν κι αυτός λίγη προστασία.

 Όσο για τον άλλον… εκείνος απλά με πούλησε στο σκλαβοπάζαρο των ψυχών για ένα σακουλάκι χρυσά νομίσματα.

Γιατί αυτός ο άγγελος ζήλευε από πάντα τις ανθρώπινες αδυναμίες και κρυφό του όνειρο ήταν να τρυπώσει στο κόσμο τους και να τους κατακτήσει.

            Το ήξερα μέσα μου… Το ήξερα ότι αυτός ο άγγελος , ο πιο δυνατός από τους δυο ήταν επιρρεπής στα ανθρώπινα , αχαλιναγώγητα ένστικτα. Μα ακόμα κι έτσι τον αγαπούσα και τον πίστευα γιατί κάθε βράδυ με νανούριζε με την ίδια υπόσχεση ̇ πως θα είναι πάντα άγρυπνος φρουρός δίπλα μου . Παραδινόμουν στην αγκαλιά του χωρίς να σκέπτομαι πολύ αφού κατά βάθος είχα ανάγκη να νιώθω πως έχω μια σταθερή βραχονησίδα κάπου στο ποτάμι της ζωής μου… Το κακό βλέπεις με τους ανθρώπους, είναι πως όταν ακούν αυτό που θέλουν,  παραδίνονται άνευ όρων.

           

            Μου πήρε 20 χρόνια για να ανοίξω τα μάτια μου και να διαλύσω την ομίχλη από τα ασφαλή όνειρα μου. Μου πήρε 20 χρόνια για να βρω το κουράγιο να απλώσω το χέρι μου και να τραβήξω τη μάσκα του φύλακα μου.

            Την ημέρα που η μάσκα έπεσε και είδα την αλήθεια μέσα από τα κόκκινα μάτια του θηρίου που αντίκριζα πια μπροστά μου, ράγισε ο καθρέφτης μου που συγκρατούσε τα όνειρα, τις άμυνες και τις μελανιασμένες μου ελπίδες.

            Τότε εκείνος, σα να μη μοιράστηκε ποτέ μαζί μου ούτε ένα δευτερόλεπτο της στιγμής, με κλώτσησε , με τρύπησε με τα νύχια του και με κάρφωσε με σίδερα στον τοίχο. Κι όταν η τελευταία ανάσα ζωής πήγε να ελευθερωθεί από μέσα μου ,με ξεκρέμασε και με πέταξε στο δρόμο για να πεθαίνω και να ζω τη τελευταία  μου στιγμή κάθε μέρα.

            Ήμουν χωρίς ρούχα μέσα στο κρύο ̇ είχα μελανιάσει και οι πληγές μου είχαν αρχίσει να βρωμάνε και να σαπίζουν. Αυτός απλά καθόταν στο περβάζι του παράθυρου του καπνίζοντας και κάνοντας με χάζι να πασχίζω να σύρω το κουφάρι μου λίγα μέτρα πιο κάτω. Τον ευχαριστούσε πολύ το θέαμα που του προσέφερα. Δωρεάν πόνος ,δάκρυ σε τιμή ευκαιρίας.

            Από αυτή την ιστορία πιο πολύ με πόνεσε η ανικανότητα μου να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και ο φόβος μου να ξυπνήσω. Το ήξερα από την αρχή πως ο « άγγελός »μου είχε μαύρα φτερά, πως γλειφόταν για τη στυφή γεύση από το αίμα μου…      

Για αυτό και δε με ξάφνιασε η αποκάλυψη του αληθινού του πρόσωπου. Η καρδιά ήθελε να πιστεύει πως ήταν αληθινός ,πως ήταν εκεί για μένα…

            Άγγελε ή όπως κι αν είναι το τωρινό όνομά σου, μου γκρέμισες μέχρι και τη τελευταία πέτρα από τα θεμέλια μου ,μου θέρισες και το τελευταίο στάχυ της ελπίδας μου. Με έσκισες και ήπιες μέχρι και τη τελευταία σταγόνα από το αίμα μου.

            Τώρα , χωρίς όνειρα να βαραίνουν τις πλάτες μου , χωρίς τίποτα να κυλάει στις φλέβες μου και χωρίς τίποτα να με κρατάει πίσω, κάνω το πρώτο μου βήμα όντας πραγματικά ελεύθερη και περιμένω το χρόνο να χτυπήσει τα δάχτυλα του κι  έτσι απλά να σε ξεφτίσει.

Δεν έχεις τίποτα άλλο να καταστρέψεις από εμένα πια.

ΒΟΥΤΙΑ

              

«The truth is never clear/ perhaps again next year/ the hope lives on beneath the blazing sun/one day you’ll come…»

                                (Bruce Dickinson)

Το νερό χαϊδεύει τον λαιμό, βουλώνει τα αυτιά.. Βαθιά ανάσα ̇ το κεφάλι βουλιάζει μέσα στην υδάτινη λαίλαπα καθώς και το τελευταίο βλέφαρο παραδίδεται στη βαθιά βουτιά. Το μόνο που μένει είναι το νερό και το ρυθμικό τικ-τακ της καρδιάς να κουδουνίζει έντονα μέσα στα αυτιά και να δονεί το νερό. Και μέσα σ’ αυτό το χτύπο όλα νεκρώνουν. Τα συναισθήματα μετριάζονται, ο πόνος παγώνει…για λίγο…Έστω …Λίγα δευτερόλεπτα ελευθερίας, δευτερόλεπτα απόλυτης απουσίας όλων.

             Δε συνήθιζα συχνά να κάνω τέτοιες βουτιές…Τώρα θέλω ,επιδιώκω να ζω όλη την ώρα μέσα σε μια τέτοια. Γιατί όταν είμαι εκτός, πονάω και οι σουβλιές είναι τόσο έντονες που ανακατεύουν το μέσα μου και θέλω να αδειάσω τον εαυτό μου στη πρώτη εύκαιρη γωνία.

Να βγει το δηλητήριο, να βγει όλη αυτή η βρώμικη πίσσα που έχει καρφωθεί στα πνευμόνια μου και δε με αφήνει να πάρω ανάσα .Που κάθε μέρα με τρώει όλο και περισσότερο μέχρι να βγάλω αίμα.

            Είναι επικίνδυνο το μικρόβιο…ύπουλο…Και δεν υπάρχει ιατρικό για να σε σώσει ή έστω να απαλύνει τις πληγές. Είναι εκείνος ο ιός που σε κάνει να μετράς κάθε βράδυ τα αστέρια σχηματίζοντας γράμματα, εκείνος που σε κάνει να δακρύζεις στο άκουσμα ενός τραγουδιού, που σε κάνει να κλείνεσαι μέσα σ’ ένα δωμάτιο με χαμηλά φώτα και μουσική και να αραδιάζεις τη ψυχή σου σε σκόρπια χαρτιά, οπισθόφυλλα βιβλίων, μέσα στο ημερολόγιο που είχες ανέγγιχτο μέσα στο συρτάρι.

Έρωτας…

            Γελάω πολύ με το άκουσμα της λέξης. Όλοι συνηθίζουμε να τον επιδιώκουμε στη ζωή μας. Όλοι τον επαινούμε όταν έρχεται, τον θεωρούμε καλό, απαραίτητο. Τρελαινόμαστε από χαρά όταν τύχει και μας πιάσει στα όμορφα καμωμένα τριανταφυλλένια δίχτυα του. Λέμε μας δίνει δύναμη, μας αναζωογονεί, μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί.

            Η κουρτίνα της αυλαίας όμως πάντα πέφτει. Και κάποτε τα όμορφα δώρα του έρωτα μπαίνουν σ’ ένα μισοσκισμένο χαρτόκουτο και πάνε στην άκρη για το σκουπιδότοπο που μαζεύονται όλα τα σπασμένα όνειρα, τα ματωμένα αισθήματα, οι χιλιοσκισμένες καρδιές.

Όλα στοιβαγμένα σαν ψόφια κρέατα σε μια παλιά ,βρώμικη μάντρα με την ταμπέλα «προς κατεδάφιση».

            Τίποτα δε χαρίζει ο έρωτας. Ο,τι χαρίζει το παίρνει πάντα πίσω. Ξέρει τι ακριβώς κάνει και σαν επαγγελματίας δολοφόνος περιμένει απλά τη κατάλληλη στιγμή. Όταν τα δώρα του γίνουν ένα με το σώμα σου, κολλήσουν στο πετσί σου, κυλήσουν στο αίμα σου, πυρακτωθούν με το είναι σου, γυρνά πίσω ̇ αδίστακτα με ένα κοφτερό μαχαίρι στα ξεριζώνει αποκόβοντας όμως μαζί την ίδια σου τη σάρκα. Και μένεις γεμάτος τρύπες, γεμάτος αίμα από πληγές που καίνε και δε μπορούν να κλείσουν ποτέ. Ο χρόνος ποτέ δε μπόρεσε να τις κλείσει, ούτε καν να τις ξεχάσει. Φτάνει μια στιγμή για να έρθουν όλα στο προσκήνιο του μυαλού σου και να αναβρύσει το αίμα από κάθε πτυχή του κομματιασμένου εαυτού σου.

           

Κοίτα με! Κοίτα τις πληγές μου. Τις ξεσκισμένες σάρκες μου. Τ ι μου έμεινε πια; Μόνο η ανάμνηση. Μα κι αυτή πονάει. Δεν θέλω να ερωτευτώ. Ποτέ ξανά. Γιατί ο έρωτας σκίζει…κομματιάζει. Κοίτα τη ψυχή μου! Σκισμένη κορδέλα που τινάζει ο αέρας!

            Βαθιά ανάσα. Μαρμαρώνει η σκέψη. Παγώνει ο πόνος. Εύχομαι αυτή η βουτιά να κρατήσει για πάντα.

prince

Ματώνω και πονάω από κάθε πόντο, κάθε κύτταρο της ψυχής μου. Αν μπορούσα να δώσω μια εικόνα του μέσα μου θα ήταν μια σωρός από ξεσκισμένες σάρκες ,αναμεμειγμένες με δισεκατομμύρια θρύψαλα ελπίδων, συντρίμμια ονείρων. Μια ακαθόριστη σάπια μάζα στοιβαγμένη στην πιο λεπτή και πιο εύθραυστη ίνα του μισοπεθαμένου εγώ μου.

            Είναι λες και είμαι κλεισμένη σ’ ένα υπερβολικά στενό, μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, χωρίς πόρτα, χωρίς παράθυρα, χωρίς την παραμικρή δέσμη φωτός να ξεδιαλύνει το σχήμα του χώρου. Κι εγώ να προσπαθώ γδέρνοντας με τα νύχια μου τους τοίχους να ξεφύγω.. να αναπνεύσω.. Το μόνο που καταφέρνω είναι να αποκτήσω μερικά ματωμένα από την προσπάθεια δάχτυλα και μια κουρελιασμένη ελπίδα.. Ελπίδα σε κάτι που δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει.

            Απομακρύνεσαι. Φεύγεις. Χάνεσαι. Ώσπου δεν μπορώ να διακρίνω ούτε καν το σχήμα της σκιάς σου στο καυτό χώμα του δρόμου.

Δεν έχω φωνή να σου φωνάξω. Δεν έχω χέρια να σε αγγίξω ̇ ούτε πόδια να τρέξω πίσω σου ..Κολλημένο το σώμα μου στην λάσπη της λίμνης, βυθίζομαι προς τα κάτω. Η στάθμη του νερού ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Τα ρουθούνια μου καίγονται και τα πνευμόνια μου γεμίζουν νερό. Πνίγομαι..

Νιώθω τις αισθήσεις μου να με εγκαταλείπουν και αφήνομαι…Δίνομαι να με παρασύρει το απόλυτο, το απείθαρχο τίποτα. Κι εύχομαι  μόνο να μην πονάω άλλο.

Ξέρεις κάτι ; Αισθάνομαι σαν το τριαντάφυλλο του μικρού πρίγκιπα. Ο πρίγκιπας το αφήνει για να πάει σε νέους κόσμους, να γνωρίσει ανθρώπους, να κάνει φίλους, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ίσως τελικά αν το λουλούδι του δεν ήταν τόσο γκρινιάρικο, αν έδειχνε πόσο πολύ αγαπούσε το αγόρι που το φρόντιζε, να το έπαιρνε μαζί του σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι. Ο χρόνος όμως δεν μπορεί να γυρίσει πίσω ̇ το λουλούδι δεν μπορεί να αλλάξει έτσι γρήγορα. Κι έτσι μένει πίσω.

Μένω μόνη μου χωρίς γυάλα, με μόνο τρία αγκαθάκια να προστατεύω τον εαυτό μου και έχοντας να αντιμετωπίσω το κρύο, τις κάμπιες, τα θηρία και τον φόβο έκρηξης ενός ενεργού ηφαιστείου στον πλανήτη μου.

Κρυώνω πολύ τις νύχτες, φοβάμαι την κάθε σκιά που σχηματίζεται από το φως του φεγγαριού ̇ φοβάμαι ακόμα και το δικό μου σκιαγραφημένο είδωλο. Πόσο γελοία θα με βλέπει όποιος με κοιτά από ψηλά! Οι μέρες κυλάνε και οι νύχτες ξημερώνουν και νιώθω μέσα μου μια τεράστια τρυπά που ολοένα μεγαλώνει.. Με τρώει από μέσα όπως το σκουλήκι κατατρώει το μήλο. Απέξω δεν διακρίνεται τίποτα ̇ φτάνει όμως να το κόψεις στην μέση για να δεις την βρώμα και την σαπίλα.

Μου λείπει ο πρίγκιπας μου. Μου λείπει πολύ.. Το χαμόγελο του…Εκείνο το μελαγχολικό χαμόγελο του που μπορούσε να χωρέσει μέσα του όλο μου τον κόσμο. Μου λείπουν εκείνα τα μάτια του που μπορούσαν μέσα σε μια στιγμή να σου ζεστάνουν και το πιο απόμακρο, παγωμένο κάστρο της καρδιάς σου. Μου λείπει εκείνη η αγάπη και η φροντίδα που με περιέβαλλαν καθώς με σκέπαζε με την γυάλα. `Η όταν καθόταν και έβλεπε τα ηλιοβασιλέματα το ένα πίσω από το άλλο.1, 2,3,4,5, 6….43!Τοσα μέτρησα μια μέρα…Τον έκανα να νιώθει πολύ μόνο τον πρίγκιπα μου..

Και τώρα εκείνος έχει φύγει ..Είναι κάπου πολύ μακριά που δεν μπορώ ούτε καν να τον ονειρευτώ..

Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου το όμορφο πρόσωπο του και να παρηγορηθώ από αυτήν την σκέψη. Συνεχίζω όμως και πονάω και η τρυπά δεν φαίνεται να σταματά να καεί.

Μικρέ μου ,όμορφε ,μελαγχολικέ μου πρίγκιπα εύχομαι να είσαι καλά όπου και να είσαι. Ελπίζω να έχεις βρει τους ανθρώπους που τόσο πολύ ήθελες να γνωρίσεις και να έχεις εξημερώσει φίλους..

Ξέρεις ποιο είναι το αστείο σε όλη αυτή την ιστορία ; Ο,τι τελικά εγώ δεν ήμουν ποτέ το τριαντάφυλλο σου. Ήμουν απλά άλλο ένα τριαντάφυλλο μέσα στα εκατομμύρια των κήπων…