τίποτα

Είμαι από τους ανθρώπους που αρέσκονται να χτυπάνε τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσης. Δεν εξηγείται γιατί το κάνω αυτό…γιατί το κάνω τώρα που οι τρύπες στο κορμί μου χάσκουν ακόμα σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια…Μάλλον το μολύβι καθοδηγεί το χέρι μου σκιτσάροντας το όνομα σου.

            Όταν ήμουν μικρή μου έλεγες ιστορίες για θεϊκούς προστάτες, για τον φύλακα άγγελο που παίρνει θέση δίπλα σε κάθε νέα ζωή και την προστατεύει μέχρι να κλείσει τον κύκλο της. Θυμάμαι τότε, που σε ρώτησα αν είχα και εγώ σαν όλους τους άλλους έναν άγγελο. Γέλασες και μου απάντησες πως ήμουν από τους τυχερούς γιατί είχα δυο προστάτες αγγέλους να με προσέχουν. Και με αυτά τα καθησυχαστικά λόγια κοιμήθηκα γλυκά,  κουβαριασμένη στα γόνατα σου.

            Έχοντας φτάσει σε αυτό το χρονικό σημείο του εαυτού μου, καταλαβαίνω πως μερικές ιστορίες λέγονται απλά για να βάζουμε τα παιδιά για ύπνο. Πνίγουμε το μυαλό τους στα ψέματα της φαντασίας για να έχουμε χρόνο για τους εγωιστικούς εαυτούς μας ,εφησυχασμένοι στον βαθύ ύπνο που τύλιξε τα παιδιά.

            Ο δικός μου ο ύπνος κράτησε μόλις 20 χρόνια. Με θεωρώ ήδη τυχερή γιατί οι περισσότεροι αργούν πολύ να ξυπνήσουν κι άλλοι απλά ονειρεύονται όλη τους τη ζωή.

Όταν άνοιξα τα μάτια μου κανένας από τους φύλακες μου δεν ήταν εκεί…  Ο ένας έσπασε το τόξο και τα βέλη του, ξερίζωσε τα φτερά του κι έγινε άνθρωπος γιατί αποφάσισε πως τελικά χρειαζόταν κι αυτός λίγη προστασία.

 Όσο για τον άλλον… εκείνος απλά με πούλησε στο σκλαβοπάζαρο των ψυχών για ένα σακουλάκι χρυσά νομίσματα.

Γιατί αυτός ο άγγελος ζήλευε από πάντα τις ανθρώπινες αδυναμίες και κρυφό του όνειρο ήταν να τρυπώσει στο κόσμο τους και να τους κατακτήσει.

            Το ήξερα μέσα μου… Το ήξερα ότι αυτός ο άγγελος , ο πιο δυνατός από τους δυο ήταν επιρρεπής στα ανθρώπινα , αχαλιναγώγητα ένστικτα. Μα ακόμα κι έτσι τον αγαπούσα και τον πίστευα γιατί κάθε βράδυ με νανούριζε με την ίδια υπόσχεση ̇ πως θα είναι πάντα άγρυπνος φρουρός δίπλα μου . Παραδινόμουν στην αγκαλιά του χωρίς να σκέπτομαι πολύ αφού κατά βάθος είχα ανάγκη να νιώθω πως έχω μια σταθερή βραχονησίδα κάπου στο ποτάμι της ζωής μου… Το κακό βλέπεις με τους ανθρώπους, είναι πως όταν ακούν αυτό που θέλουν,  παραδίνονται άνευ όρων.

           

            Μου πήρε 20 χρόνια για να ανοίξω τα μάτια μου και να διαλύσω την ομίχλη από τα ασφαλή όνειρα μου. Μου πήρε 20 χρόνια για να βρω το κουράγιο να απλώσω το χέρι μου και να τραβήξω τη μάσκα του φύλακα μου.

            Την ημέρα που η μάσκα έπεσε και είδα την αλήθεια μέσα από τα κόκκινα μάτια του θηρίου που αντίκριζα πια μπροστά μου, ράγισε ο καθρέφτης μου που συγκρατούσε τα όνειρα, τις άμυνες και τις μελανιασμένες μου ελπίδες.

            Τότε εκείνος, σα να μη μοιράστηκε ποτέ μαζί μου ούτε ένα δευτερόλεπτο της στιγμής, με κλώτσησε , με τρύπησε με τα νύχια του και με κάρφωσε με σίδερα στον τοίχο. Κι όταν η τελευταία ανάσα ζωής πήγε να ελευθερωθεί από μέσα μου ,με ξεκρέμασε και με πέταξε στο δρόμο για να πεθαίνω και να ζω τη τελευταία  μου στιγμή κάθε μέρα.

            Ήμουν χωρίς ρούχα μέσα στο κρύο ̇ είχα μελανιάσει και οι πληγές μου είχαν αρχίσει να βρωμάνε και να σαπίζουν. Αυτός απλά καθόταν στο περβάζι του παράθυρου του καπνίζοντας και κάνοντας με χάζι να πασχίζω να σύρω το κουφάρι μου λίγα μέτρα πιο κάτω. Τον ευχαριστούσε πολύ το θέαμα που του προσέφερα. Δωρεάν πόνος ,δάκρυ σε τιμή ευκαιρίας.

            Από αυτή την ιστορία πιο πολύ με πόνεσε η ανικανότητα μου να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και ο φόβος μου να ξυπνήσω. Το ήξερα από την αρχή πως ο « άγγελός »μου είχε μαύρα φτερά, πως γλειφόταν για τη στυφή γεύση από το αίμα μου…      

Για αυτό και δε με ξάφνιασε η αποκάλυψη του αληθινού του πρόσωπου. Η καρδιά ήθελε να πιστεύει πως ήταν αληθινός ,πως ήταν εκεί για μένα…

            Άγγελε ή όπως κι αν είναι το τωρινό όνομά σου, μου γκρέμισες μέχρι και τη τελευταία πέτρα από τα θεμέλια μου ,μου θέρισες και το τελευταίο στάχυ της ελπίδας μου. Με έσκισες και ήπιες μέχρι και τη τελευταία σταγόνα από το αίμα μου.

            Τώρα , χωρίς όνειρα να βαραίνουν τις πλάτες μου , χωρίς τίποτα να κυλάει στις φλέβες μου και χωρίς τίποτα να με κρατάει πίσω, κάνω το πρώτο μου βήμα όντας πραγματικά ελεύθερη και περιμένω το χρόνο να χτυπήσει τα δάχτυλα του κι  έτσι απλά να σε ξεφτίσει.

Δεν έχεις τίποτα άλλο να καταστρέψεις από εμένα πια.