Χίλια + ένα θέλω

    

Θέλω το πρωί έχοντας κλειστά τα μάτια ακόμα

ν’ απλώνω το χέρι μου και να πιάνω το δικό σου

να νιώθω την ανάσα σου να χαϊδεύει το λαιμό μου

να γυρνάω πλευρό και να βρίσκομαι

Αντικριστά με το πρόσωπο σου

κι απλά να σε χαζεύω…

γιατί ανθρώπινα μάτια δεν είδαν πιο όμορφο θέαμα

από εσένα να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι.

Θέλω να προσπαθώ να δουλέψω

και να μη μπορώ να συγκεντρωθώ

γιατί η σκέψη μου θα γυρίζει πάλι σε σένα

- τι κάνεις, που βρίσκεσαι, τι σκέφτεσαι -

και να μη με νοιάζει αν μου φωνάζουν

ότι είμαι μονίμως αφηρημένη.

Θέλω όταν ακούω τη φωνή σου

να νιώθω αυτή τη περίεργη ανακατωσούρα χαράς,

το μέσα μου σαν ένα πολύχρωμο αερόστατο

που φουσκώνει αέρα

να θέλει ν’ απογειωθεί και να πετάξει.

Κι όταν σε βλέπω

να αντιδρώ σα να έχω δει το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου.

Να μυρίζω το άρωμα σου

σα να ήταν το χειρότερο ναρκωτικό…

Και να μου λύνονται τα γόνατα

και να ντρέπομαι

που δε μπορώ να περπατήσω μακριά από την αγκαλιά σου.

Θέλω να μη μπορώ να βρω πουθενά ησυχία

όταν περνά η ώρα και δεν έχω νέο σου.

Και να βάζω με το νου μου τα χειρότερα

και να ζηλεύω μέχρι και τον αέρα

που παίζει με τα μαλλιά σου.

Και μεμιάς όλα αυτά να ξεχνιούνται

μόλις φανείς από τη γωνία του δρόμου.

Θέλω όταν μαλώνουμε,

να κάθομαι στο πάτωμα

γύρω από μια στοίβα χαρτομάντιλα,

να κοιτάω τις φωτογραφίες μας

ακούγοντας όλα τα τραγούδια αγάπης.

Να θέλω να σου πω συγγνώμη

αλλά ο εγωισμός μου να μη μ’ αφήνει.

Κι εκεί που έχω βυθιστεί στη σιωπή

να λύνομαι στα δάκρυα

για εκείνη τη σοκολάτα που σου είχα χαρίσει

επειδή είπες πως απλά δεν την είχες δοκιμάσει.

Γιατί ήταν η αγαπημένη μου.

Και να θυμώνω που δεν καταλαβαίνεις

πως όταν δεν είμαι μαζί σου υποφέρω.

Κι όταν μου λες πως χωρίζουμε

να νομίζω πως αυτή η φορά

ήταν η τελευταία

και να γίνομαι χώμα.

Και να φωνάζω μόνη μου

μέσα σ’ ένα σπίτι

που οι τοίχοι

φαίνονται πιο ασφυκτικοί και θλιβεροί από ποτέ.

Θέλω να καπνίζω το ένα τσιγάρο πίσω από τ’ άλλο

εγώ που δε κάπνιζα ποτέ μου…

να γεμίζω σελίδες τετραδίων με τ’ όνομα σου

και μετά να τις σκίζω από τα νεύρα μου.

Να σέρνω το κουφάρι μου

από το ένα δωμάτιο στο άλλο

χωρίς να μιλάω κι έχοντας να φάω για μέρες.

Κι όταν θυμάμαι όλα αυτά που έζησα μαζί σου

η ψυχή μου να γίνεται βαριά

γιατί τώρα ο κόσμος φαντάζει μισός και άδειος,

χωρίς καμία σημασία.

Να παρακαλάω τον χρόνο να γυρίσει πίσω

αλλά αυτός να μη μ’ ακούει

και να βρίζω

που δεν υπάρχει ένα παραμύθι με άσχημο τέλος

για να με παρηγορήσει.

Θέλω όταν συναντιόμαστε τυχαία

και παριστάνεις πως δε με βλέπεις και δε μου μιλάς

να σε μισώ όσο δε μίσησα ποτέ κανέναν

μα όταν πηγαίνω πίσω στο σπίτι

ν’ αναρωτιέμαι πως γίνεται

τόσο πολύ να σε θέλω.

Κι όταν φύγεις από μένα

κι περάσουν τα χρόνια

και χάσω τα ίχνη σου κι εσύ τα δικά μου

κάποιο βράδυ Δευτέρας

να σε δω να κάθεσαι στο παγκάκι

εκείνου του πάρκου που είχαμε καθίσει τη πρώτη φορά

και να ξέρω πως απόψε σου έλειψα

κι ήθελες έστω για λίγο, με κάποιο τρόπο να με νιώσεις.

Και να μη πούμε λέξη

απλά το φιλί σου ν’ ανταμώσει το δικό μου

και να μην έχει περάσει στιγμή

από εκείνη την ημέρα.

Θέλω να σου χαρίσω όσα δεν ονειρεύτηκε ποτέ κανείς

γιατί αξίζεις όλη την ευτυχία του κόσμου.

Κι ακόμη αν σ’ αυτή τη προσπάθεια

χάσω τον εαυτό μου

θα είμαι χαρούμενη

γιατί τον έδωσα για σένα…

γιατί ήσουν ο θεός μου

κι έπρεπε να λατρευτείς

με τον σωστό τρόπο.

Μα αν είναι κάτι

που θα ’θελα πιο πολύ

είναι να ζήσω χίλιες ζωές

μόνο και μόνο για να στις χαρίσω.

Και να γυρνάω κάθε φορά σαν άνθρωπος

για να μπορώ να φωνάζω

πόσο αληθινά, πόσο δυνατά,

πόσο ακατάπαυστα, πόσο ανεξέλεγκτα

πόσο μοναδικά ηλίθια

σ’ αγαπάω…