prince

Ματώνω και πονάω από κάθε πόντο, κάθε κύτταρο της ψυχής μου. Αν μπορούσα να δώσω μια εικόνα του μέσα μου θα ήταν μια σωρός από ξεσκισμένες σάρκες ,αναμεμειγμένες με δισεκατομμύρια θρύψαλα ελπίδων, συντρίμμια ονείρων. Μια ακαθόριστη σάπια μάζα στοιβαγμένη στην πιο λεπτή και πιο εύθραυστη ίνα του μισοπεθαμένου εγώ μου.

            Είναι λες και είμαι κλεισμένη σ’ ένα υπερβολικά στενό, μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, χωρίς πόρτα, χωρίς παράθυρα, χωρίς την παραμικρή δέσμη φωτός να ξεδιαλύνει το σχήμα του χώρου. Κι εγώ να προσπαθώ γδέρνοντας με τα νύχια μου τους τοίχους να ξεφύγω.. να αναπνεύσω.. Το μόνο που καταφέρνω είναι να αποκτήσω μερικά ματωμένα από την προσπάθεια δάχτυλα και μια κουρελιασμένη ελπίδα.. Ελπίδα σε κάτι που δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει.

            Απομακρύνεσαι. Φεύγεις. Χάνεσαι. Ώσπου δεν μπορώ να διακρίνω ούτε καν το σχήμα της σκιάς σου στο καυτό χώμα του δρόμου.

Δεν έχω φωνή να σου φωνάξω. Δεν έχω χέρια να σε αγγίξω ̇ ούτε πόδια να τρέξω πίσω σου ..Κολλημένο το σώμα μου στην λάσπη της λίμνης, βυθίζομαι προς τα κάτω. Η στάθμη του νερού ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Τα ρουθούνια μου καίγονται και τα πνευμόνια μου γεμίζουν νερό. Πνίγομαι..

Νιώθω τις αισθήσεις μου να με εγκαταλείπουν και αφήνομαι…Δίνομαι να με παρασύρει το απόλυτο, το απείθαρχο τίποτα. Κι εύχομαι  μόνο να μην πονάω άλλο.

Ξέρεις κάτι ; Αισθάνομαι σαν το τριαντάφυλλο του μικρού πρίγκιπα. Ο πρίγκιπας το αφήνει για να πάει σε νέους κόσμους, να γνωρίσει ανθρώπους, να κάνει φίλους, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ίσως τελικά αν το λουλούδι του δεν ήταν τόσο γκρινιάρικο, αν έδειχνε πόσο πολύ αγαπούσε το αγόρι που το φρόντιζε, να το έπαιρνε μαζί του σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι. Ο χρόνος όμως δεν μπορεί να γυρίσει πίσω ̇ το λουλούδι δεν μπορεί να αλλάξει έτσι γρήγορα. Κι έτσι μένει πίσω.

Μένω μόνη μου χωρίς γυάλα, με μόνο τρία αγκαθάκια να προστατεύω τον εαυτό μου και έχοντας να αντιμετωπίσω το κρύο, τις κάμπιες, τα θηρία και τον φόβο έκρηξης ενός ενεργού ηφαιστείου στον πλανήτη μου.

Κρυώνω πολύ τις νύχτες, φοβάμαι την κάθε σκιά που σχηματίζεται από το φως του φεγγαριού ̇ φοβάμαι ακόμα και το δικό μου σκιαγραφημένο είδωλο. Πόσο γελοία θα με βλέπει όποιος με κοιτά από ψηλά! Οι μέρες κυλάνε και οι νύχτες ξημερώνουν και νιώθω μέσα μου μια τεράστια τρυπά που ολοένα μεγαλώνει.. Με τρώει από μέσα όπως το σκουλήκι κατατρώει το μήλο. Απέξω δεν διακρίνεται τίποτα ̇ φτάνει όμως να το κόψεις στην μέση για να δεις την βρώμα και την σαπίλα.

Μου λείπει ο πρίγκιπας μου. Μου λείπει πολύ.. Το χαμόγελο του…Εκείνο το μελαγχολικό χαμόγελο του που μπορούσε να χωρέσει μέσα του όλο μου τον κόσμο. Μου λείπουν εκείνα τα μάτια του που μπορούσαν μέσα σε μια στιγμή να σου ζεστάνουν και το πιο απόμακρο, παγωμένο κάστρο της καρδιάς σου. Μου λείπει εκείνη η αγάπη και η φροντίδα που με περιέβαλλαν καθώς με σκέπαζε με την γυάλα. `Η όταν καθόταν και έβλεπε τα ηλιοβασιλέματα το ένα πίσω από το άλλο.1, 2,3,4,5, 6….43!Τοσα μέτρησα μια μέρα…Τον έκανα να νιώθει πολύ μόνο τον πρίγκιπα μου..

Και τώρα εκείνος έχει φύγει ..Είναι κάπου πολύ μακριά που δεν μπορώ ούτε καν να τον ονειρευτώ..

Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου το όμορφο πρόσωπο του και να παρηγορηθώ από αυτήν την σκέψη. Συνεχίζω όμως και πονάω και η τρυπά δεν φαίνεται να σταματά να καεί.

Μικρέ μου ,όμορφε ,μελαγχολικέ μου πρίγκιπα εύχομαι να είσαι καλά όπου και να είσαι. Ελπίζω να έχεις βρει τους ανθρώπους που τόσο πολύ ήθελες να γνωρίσεις και να έχεις εξημερώσει φίλους..

Ξέρεις ποιο είναι το αστείο σε όλη αυτή την ιστορία ; Ο,τι τελικά εγώ δεν ήμουν ποτέ το τριαντάφυλλο σου. Ήμουν απλά άλλο ένα τριαντάφυλλο μέσα στα εκατομμύρια των κήπων…