roua mat

                                    «ΡΟΥΑ ΜΑΤ»

            Το ξέρω πως είχα πει θα σταματήσω να γράφω για σένα. Κι αυτή τη φορά όμως μου φαίνεται θα γράψω τα ίδια. Πάλι.

Έχω σταματήσει να κρυφοκλαίω μήνες τώρα… Παρόλα αυτά κάθε μέρα είναι κραυγή, φωτιά που στέκεται στο θώρακα και καίει με τις αναθυμιάσεις τους πόρους της μύτης. Περιμένω να ξεσπάσει, να γίνει ποτάμι ορμητικό αλλά εκείνο μένει στάσιμο · βράχνας και κόμπιασμα μαζί.

            Δε σε σκέφτομαι. Όχι όπως συνήθιζα μάλλον. Μα υπάρχουν στιγμές που ξεπηδάς όπως εκείνα τα παιχνίδια που πετάγονται ξαφνικά μόλις αγγίξεις το κουτί τους. Κάθε σου εμφάνιση καθήλωμα, μπέρδεμα.

            Δε με πονάς πια…ίσως γιατί συνήθισα να με χτυπάς στο ίδιο σημείο. Ανήκεις σ’ αυτούς που δε ψάχνουν για νέες πληγές · βρίσκεις τη μια και εκεί αράζεις, εκεί γδέρνεις. Κι αν δεν αφήνεις τη πληγή μου να κλείσει… κοιτά να δεις! Σα να σκλήρυνε το αίμα μου και δε τρέχει παρά μονάχα αφήνει το δέρμα να βασανίζεται. Έφτασες κόκαλο αλλά δε νιώθω τίποτα. Κι έφτασες πολύ βαθιά.

            Ολοένα έγραφα για τις αισθήσεις που συγκρατούσαν τη μορφή σου. Καθώς φαίνεται τις έχασα γιατί έχω πάψει να σε θυμάμαι… Δε θυμάμαι… Σα να έχεις γίνει τραγούδι που δε μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τη γεύση που μου άφησε όταν το άκουσα τη πρώτη φορά. Άσχημο δεν είναι;

            Λένε οι αναμνήσεις διατηρούν τους ανθρώπους. Από σένα πάντως έχω μόνο εικόνες · άηχες, άγευστες…εικόνες με ένεση ολικής αναισθησίας.

            Σε βλέπω και δε νιώθω τη παρουσία σου πουθενά μέσα μου · απλά φαντάζομαι πως θα ήταν ΑΝ υπήρχε…ΟΤΑΝ υπήρχε…

Συνειρμικά παρομοιάζω τη κατάσταση με αυτή του ασθενή επάνω στο χειρουργικό τραπέζι. Είναι ακίνητος, χωρίς να καταλαβαίνει τη διαδικασία της εγχείρησης. Η εικόνα εντούτοις της λεπίδας που τρέχει στο κορμί του φτάνει για να ερεθίσει το μυαλό κι έτσι φανταστικά να πονέσει.

            Περίεργο κεφάλαιο το μυαλό. Επικίνδυνο χαρτί. Η καρδιά μπορεί να είναι αυτή που τρώει πρώτη τη σφαίρα αλλά η φύση την έχει προγραμματίσει έτσι που να αυτογιατρεύεται. Αντίθετα το μυαλό δε ξεχνά. Η εικόνα κολλάει πάνω του και το σκάβει όλο και πιο βαθιά. Πάνω σ’ αυτή, εκείνο μπορεί με τη σειρά του να δημιουργήσει εμμονές από το τίποτα. Είναι ικανό να σε νοσήσει απλά και μόνο από τη σιγουριά που προσδίδει στην εικόνα.

           

            Καλοκαιρινός καιρός απόψε… δε φυσάει όμως ούτε λίγο.

Ξέρεις… ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ήθελα να ήσουν αστέρι… Όχι για να είσαι ψηλά και να λάμπεις. Δε θέλω να σε βλέπω άλλο. Θα 'θελα να ήσουν αστέρι για να ξέρω ότι κάποτε θα σβήσεις και θα πέσεις από τον ουρανό μου. Θα 'θελα να ήσουν πεφταστέρι για να είσαι η ευχή μου πως όλα θα είναι καλύτερα από εδώ και πέρα ή τουλάχιστον θα γίνουν με τον καιρό.

……………………………………………………………………………………….

            Κάθε θάνατος αστεριού κρύβει μέσα του την ελπίδα κάποιου ανθρώπου που το βλέπει να πέφτει. –Πόσες ευχές άραγε να έχουν γίνει για καθένα που έχει βουτήξει στο κενό ;-

Κι ακόμη κι αν οι ελπίδες είναι φρούδες, για κάποιο ανεξήγητο λόγο μένουμε στη πεποίθηση ότι μια μέρα θα γίνουν πραγματικότητα.

………………………………………………………………………………………

            Έτσι που λες. Θα  ήθελα να ήσουν…και για ένα λόγο ακόμα. Μαντεύεις ; Για να ευχηθώ να πάρεις ανθρώπινη μορφή και να μείνεις κοντά μου, δίπλα στη καρδιά μου… για να γεμίσεις τις εικόνες μου με αισθήσεις. Θα ήθελα να ήσουν αστέρι για να ευχηθώ  να είσαι αληθινός μέσα στην ζωή μου.

            Έλα όμως που δεν είσαι…κι είναι κρίμα. Διάλεξες να είσαι ο ουρανός. Ο απρόβλεπτος, ατελείωτος ουρανός που με πνίγει με τη βροχή του και με θάβει στο σκοτάδι του… Ένας άκαμπτος, απροσέγγιστος ουρανός καρφωμένος σαν αγκάθι στη μέση του λαιμού μου.

           

            Σε βρίσκω και σε χάνω…ολοένα σε χάνω γιατί δε μπορώ να σ’ ακουμπήσω όπως δε μπόρεσα σα παιδί να πιάσω το φεγγάρι όσο ψηλά κι αν ανέβαινα στη σκάλα.

            Βαρέθηκα να σε χάνω. Βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι.

Όσο συνεχίζω να κινώ τα πιόνια νομίζω πως σου μοιάζω όλο και πιο πολύ κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος.

            Σ’ αφήνω να πάρεις λοιπόν τη παρτίδα και να νιώσεις λίγο πιο δυνατός μέσα στην απεραντοσύνη σου. Στο χαρίζω εκείνο το «ρουa ματ» φιλαράκι γιατί τελικά έχω την ανάγκη να στήσω τα πιόνια από την αρχή.