ΒΡΟΧΗ

ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ;

ΜΑΡΤΥΡΑΕΙ ΜΙΚΡΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ…

ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΚΑΛΑ ΣΤΙΣ ΑΘΩΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ….

ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ….

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ…

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΑΙΔΙ….

ΜΕΓΑΛΩΝΩ…

ΧΑΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,

ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ..

ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ..

ΑΚΟΥ…

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΠΟΡΡΟΦΟΥΝΤΑΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΥΓΡΟ ,ΓΗΙΝΟ ΧΩΜΑ.

ΚΥΛΟΥΝ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ..

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ..

ΦΕΥΓΟΥΝ…

ΧΑΝΟΝΤΑΙ..

ΟΙ ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΝΕΣ..

ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ…

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΤΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ…

ΕΜΕΝΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΙΑΖΕ…

ΗΘΕΛΑ..

ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΑ…

ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΧΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ…